Belastingcontroles

Een controle begint meestal met een beleefde, precieze en korte brief: een lijst van jaren, een lijst van vragen, een datum voor een eerste gesprek. Niets erin wijst erop dat er iets mis is, en de meeste ondernemingen behandelen hem als administratief werk, dat aan de boekhouder wordt overgelaten en stuk voor stuk wordt beantwoord. Het probleem is dat elk antwoord deel wordt van een dossier waarop de controleur later zal steunen, en een uitleg die in de eerste week terloops werd gegeven, valt in de zesde nog moeilijk te verbeteren.

Een controle is dus een procedure met eigen rechten en plichten aan beide kanten, en de manier waarop ze verloopt, weegt vaak even zwaar als de cijfers die ze onderzoekt. Ze draait om wat de controleur mag inzien, wie voor de vennootschap antwoordt en hoe de conclusies tot stand komen en worden aanvaard:

• de regels over hoe een controle wordt aangekondigd, welke kennisgeving vereist is en welke jaren en belastingen ze mag omvatten;
• de regels over de toegang van een controleur tot bedrijfsruimten, boekhoudsystemen en elektronische gegevens, en over het verloop van een bezoek ter plaatse;
• de regels over de boeken en bewijsstukken die een onderneming moet bijhouden, in welke vorm en hoe lang;
• de regels over het beroepsgeheim, en over correspondentie met adviseurs die een controleur niet mag opeisen;
• de regels over het ondervragen van bestuurders en personeel, en over wie namens de vennootschap mag spreken;
• de regels over het bericht van voorgenomen correcties, de redenen die het moet vermelden en de tijd die u krijgt om te antwoorden;
• de regels over aanslagen op basis van een schatting, wanneer de boekhouding onvolledig of onbetrouwbaar wordt bevonden;
• de regels over het gedeeltelijk aanvaarden van een correctie, en over wat een akkoord bij het afsluiten van een controle betekent voor latere jaren.

Onze advocaten kunnen u hierbij bijstaan.